ارز دیجیتال چیست؟

ارز دیجیتال یا رمزارز شکلی از پول است که به صورت دیجیتال یا مجازی ایجاد می شود و برای مبادله می توان از آن استفاده کرد. کریپتوکارنسی (Cryptocurrency) از دو واژه Crypto به معنی رمزنگاری و Currency به معنی ارز تشکیل شده است. پس واژه «رمزارز» بهترین معادل برای آن است.

کریپتوکارنسی ها تمام ویژگی های پول های رایج را به جز ماهیت فیزیکی دارا هستند و از تکنولوژی رمزنگاری برای ایمن سازی و تایید تراکنش ها استفاده می کنند. می توان آنها را به سادگی مثل تراکنش های بانکی و با محدودیت های بسیار کمتر انتقال داد، با ارزهای دیگر مبادله کرد، خرید آنلاین و کارهایی از این قبیل انجام داد. اولین ارز دیجیتال بیت کوین بود که در سال ۲۰۰۸ توسط یک فرد ناشناس به جهان معرفی شد. در بخش های بعدی بیشتر راجع به این رمزارز و مهم ترین ارزهای دیجیتال حرف می زنیم.

ارزهای دیجیتال چطور کار می کنند؟

برای درک نحوه کار ارزهای دیجیتال بهتر است ابتدا مرور مختصری بر امور مالی سنتی داشته باشیم. ما برای نقل و انتقال پول و بهره مندی از خدمات مالی، باید به بانک مراجعه کنیم؛ بانکی که محدودیت هایی مانند دارا بودن حداقل ۱۸ سال را دارد. بانک هویت ما را بررسی، امضای ما را ثبت و یک حساب با شماره مشخص برای ما باز می کند. هر پولی که به این شماره حساب واریز شود، متعلق به ماست و برداشت از آن نیز فقط با اجازه و امضای ما انجام می شود.

تمام تراکنش های حساب های بانکی در یک دفتر کل ثبت می شود که فقط بانک به آن دسترسی دارد. موجودی هر حساب، از جمع و تفریق تاریخچه تراکنش های آن حساب مشخص می شود. هر زمان درخواست انتقال یا برداشت وجه از حسابمان را داشته باشیم، بانک برای جلوگیری از جعل و تقلب دو فاکتور را کنترل می کند:

• هویت: برای اطمینان از اینکه درخواست دهنده انتقال وجه، همان صاحب حساب است. 
• موجودی حساب: برای اطمینان از اینکه مبلغی به اندازه وجه درخواستی در حساب وجود دارد. 

اما در ارزهای دیجیتال، دیگر خبری از بانک یا نهاد مرکزی برای وضع قوانین و افتتاح حساب وجود ندارد؛ همه چیز به صورت خودکار و توسط کدهای برنامه نویسی به صورت غیرمتمرکز انجام خواهد شد.